Κι αν μετατρέπαμε το φόβο σε αγάπη;

Το υποθετικό ερώτημα μιας πραγματικής ανάγκης.
Κι αν μετατρέπαμε το φόβο σε αγάπη;
Unsplash

Ανοίγεις και κλείνεις τα μάτια με μια ανησυχία. Εκείνη που ποτέ δε θα βρεθεί κενή, αλλά πάντα θα καλωσορίζει το διάδοχό της. Μετά ιδρώνεις, πελαγώνεις και στο τέλος ένα βογκητό που δεν είναι αρκετό για να τη διώξεις μακριά σου.

Βλέπεις, ο φόβος για τον κίνδυνο που εγκυμονεί η κάθε σου πράξη σε κυριεύει και σου δένει τα πόδια και τα χέρια, μην επιτρέποντας να τρέξεις μακριά, να τρέξεις γρήγορα, τόσο που μπορεί να λαχανιάζεις αλλά δε θα σταματάς γιατί το κίνητρο να χαϊδέψεις το όνειρο σε υπερνικάει.

Ο φόβος της αποτυχίας, ο φόβος της αδυναμίας, ο φόβος ότι δε θα σταθείς ποτέ ξανά στα πόδια σου μετά το χωρισμό, μετά την απώλεια, μετά από μια δυσάρεστη εμπειρία, ο φόβος του «εγώ», ο φόβος του «εσύ» και μετά ο φόβος του «αυτοί», «αυτοί οι άλλοι».

Κι όμως, δε μπορείς να ξυπνάς κάθε μέρα και να νιώθεις δυνατή, αλλά μπορείς να ξυπνάς και να προσπαθείς να νιώθεις την αγάπη για ό,τι σε κάνει να πιστεύεις σε ένα καλύτερο, χρωματιστό αύριο.

Κι αν μετατρέπαμε το φόβο σε αγάπη;

Unsplash

Κι αν αναρωτιέσαι, η αγάπη πού πάει τελικά; Μα φυσικά μένει πάντα μαζί σου, είναι εκείνη που δε θα σε αφήσει ποτέ μόνη. Μπορεί να μεγαλώνει, να αλλάζει και να παίρνει διαφορετικές μορφές, αλλά δε θα εγκαταλείψει ποτέ το στίβο…

Ξεκίνα από τον ίδιο σου τον εαυτό, αφιέρωσέ του το χρόνο που του αξίζει και στη συνέχεια κάλυψε κάθε υποθετική άρνηση, κάθε καρδιοχτύπι και κάθε δάκρυ με τον, υπέρτατης αξίας, ενσυνείδητο τρόπο, δίχως να καταπιέζεσαι.

Μην πνίγεις τα συναισθήματά για να μην πνιγείς από αυτά, καθώς άλλωστε «για ένα πράγμα δεν έχουμε δικαίωμα: να είμαστε δυστυχισμένοι. Πρέπει να διεκδικούμε παντού την ευτυχία μας».