Συνέντευξη στη δημοσιογράφο Μαρία Ανδρέου και το Enjoy έδωσε ο Γιάννης Μπέζος, αναφερόμενος -μεταξύ άλλων- και στις υποθέσεις δολοφονίας γυναικών που συγκλόνισαν την Ελλάδα τους τελευταίους μήνες.

Όσα είπε, είναι πραγματικά όλα όσα θέλουν να φωνάξουν οι γυναίκες, με τον ίδιο να τονίζει πως είναι πολύ σημαντικό οι οικογένειες να βοηθούν τα κορίτσια τους να εντοπίζουν από νωρίς τα ύποπτα σημάδια που «προδίδουν» τις άσχημες συμπεριφορές που με τη σειρά τους θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε κακοποίηση πάσης φύσης.

Τι έχει συμβεί στη χώρα μας το τελευταίο διάστημα και μιλάμε πλέον για γυναικοκτονίες;

«Δεν νομίζω ότι είναι κάτι που έγινε ξαφνικά φέτος. Ότι οι Έλληνες μίσησαν ξαφνικά τις γυναίκες τους. Μπορεί συμπτωματικά να ακούστηκαν πιο πολλά γεγονότα μέσα στο καλοκαίρι. Αλλά έχω να σας απαριθμήσω και άλλες γυναίκες στο παρελθόν στην Ελλάδα, που τις τεμάχισε ο σύζυγος, που τις έθαψε και τις τσιμέντωσε, που τους έκοψε το κεφάλι… Προβληματικοί άνδρες υπήρξαν και παλαιότερα στην Ελλάδα και στον κόσμο.

Η θέση της γυναίκας, δυστυχώς, παγκοσμίως και όχι μόνο στην Ελλάδα, όσοι αγώνες κι αν γίνονται, και μην τα ρίχνουμε όλα στην ερωτική ζήλια, δεν έχει φτάσει σε αυτήν που κατέχει ο άνδρας. Στους νόμους, στα χαρτιά, ναι. Αλλά στην πράξη, όποιος υποστηρίζει κάτι τέτοιο είναι μεγάλο ψέμα και δείτε τι γίνεται μέσα στην οικογένεια, στη δουλειά, στην πολιτική, στην τέχνη, στον αθλητισμό, παντού.

Η γυναίκα πρέπει να βλέπει τα σημάδια, να ξεχωρίζει από μικρή τους ανθρώπους. Και εδώ παίζει ρόλο η οικογένεια. Αν έχει μεγαλώσει σε μια πατριαρχική οικογένεια όπου ο πατέρας ήταν αυστηρός, απόμακρος, αδιάφορος, σκληρός, αυτή η συμπεριφορά θα της φανεί οικεία. Κι όμως είναι μια άσχημη συμπεριφορά», είπε και συνέχισε:

«Δεν θα ήταν άσχημο λοιπόν οι γονείς να λένε στα κορίτσια τους «κοιτάξτε, αν δείτε τον σύντροφο σας να σας υποτιμά, να σας απαξιώνει δημοσίως, να σας χειραγωγεί, να φωνάζει με οργή, να σας βρίζει, μην περιμένετε το επόμενο στάδιο, που είναι το χαστούκι, το ξύλο, η σωματική βία. Γιατί μετά θα έρθει και η τραγωδία. Δηλαδή, δεν φτάνει κάποιος από τη μια μέρα στην άλλη ξαφνικά στο έγκλημα.

Θα έχει δείξει τον χαρακτήρα του, τα νεύρα του, τα ξεσπάσματα του. Άρα πρέπει τα μάτια σας να τα έχετε δεκατέσσερα και να μη συγχωρείτε ελαφρά τη καρδία ένα σπρώξιμο που έγινε πάνω σε έναν καβγά… Ας δίνουμε σημασία στην οργή και την κίνηση. Εμείς γιατί δεν τις κάνουμε και ο άλλος τολμά και τις κάνει; Ας μας προβληματίσει αυτή η περίεργη συμπεριφορά, η ακραία».