Το τελευταίο cult είδωλο της ελληνικής ποπ που μας μεγάλωσε

Ποιος να συγκριθεί μαζί του
Το τελευταίο cult είδωλο της ελληνικής ποπ που μας μεγάλωσε

Στην ελληνική μουσική σκηνή υπάρχει ένα είδος που… δεν υπάρχει. Είναι η ποπ. Μπορεί με αμιγώς μουσικούς όρους κάποια πράγματα που έχουν γίνει στο παρελθόν να μπορούν να θεωρηθούν ποπ ωστόσο αυτός ο χαρακτηρισμος -όπως συνήθως συμβαίνει με όλα τα είδη μουσικής- δεν είναι μόνο η μουσική αλλά και η κουλτούρα που τον περιβάλει.

Στην Ελλάδα, κακά τα ψέμματα, υπάρχουν δύο βασικές κατηγορίες μουσικής, με όλες τις υποκατηγορίες τους φυσικά: η «ελληνική», αυτή δηλαδή που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο αντλεί τα στοιχεία της από την ελληνική λαϊκότητα (και ξεκινάει από το επονομαζόμενο «σκυλάδικο» για να καταλήξει μέχρι το «έντεχνο») και η underground (το πανκ, το ροκ, το hip hop κτλ). Αυτά τα δύο βασικά είδη πολλές φορές μάλιστα μπορεί και να αλληλοεμπλέκονται αλλά όπως και να έχει λείπει αυτό το ενδιάμεσο είδος που σε άλλες μουσικές σκηνές του κόσμου είναι η ποπ.

Η ποπ είναι αυτό ακριβώς: η «γέφυρα» ανάμεσα στο λαϊκό τραγούδι μιας χώρας με τα πιο εναλλακτικά της ακούσματα. Τέτοιο πράγμα στην Ελλάδα δεν έχουμε. Ή μάλλον έχουμε μόλις έναν εκπρόσωπο. Έναν και μοναδικό!

Αυτόν εδώ τον τίμιο γίγαντα:

Όταν το 1987 ο Ρακιντζής ξεκίνησε την μουσική του καριέρα βγάζοντας τον πρώτο προσωπικό του δίσκο έγινε κατανοητό πως ο άνθρωπος ήταν μια κατηγορία μόνος του. Το «Μωρό μου φάλτσο» στο εξώφυλλό του δεν είχε για φωτογραφία του εαυτού του, όπως ήταν λογικό για κάθε νέο καλλιτέχνη, αλλά μια ροζ- κίτρινη γαλοπούλα, που προκάλεσε αίσθηση στο κοινό.

Αλλά και οι στίχοι του ίδιου του τραγουδιού ήταν εντελώς προχωρημένοι για την εποχή…

Τα επόμενα χρόνια ο Ρακιντζής έκανε διάφορα πράγματα που υπό άλλες συνθήκες θα προκαλούσαν αίσθηση αλλά με μια τέτοια φυσικότητα και με μια τέτοια εσάνς αυτοσαρκασμού που χωρίς να είναι λαϊκός εισαγόταν στην λαϊκή κουλτούρα αρμονικά: να ίσως ο ακριβέστερος ορισμός της ποπ.

Ο Ρακιντζής δεν κατάφερε ποτέ να κάνει την διεθνή καριέρα που οραματιζόταν. Η μοναχική του πορεία στην (ανύπαρκτη) ποπ σκηνή της Ελλάδας δεν έγινε με καμία μελαγχολία αλλά με μεγάλο κέφι. Με τα χρόνια ο Ρακιντζής αγαπήθηκε από τους πάντες, έγινε τόσο καλτ που όλοι κατέληξαν να τον γουστάρουν.

Όταν το 2002 κλήθηκε να εκπροσωπήσει την Ελλάδα στην Eurovision το έκανε ξανά με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο: λες και ήταν πρωταγωνιστής Sci-Fi ταινίας τραγουδούσε S.A.G.A.P.O. προφανώς απευθυνόμενος σε κάποια παρουσία βγαλμένη μέσα από το Matrix αισθητικής κόσμο του βιντεοκλίπ.

Τι κι αν πάτωσε τελικά στην Eurovision. Το ευχαριστήθηκε τόσο πολύ άλλωστε που δεν γινόταν να μην το ευχαριστηθούμε και εμείς.

Ας το κραυγάσουμε όλοι μαζί προς τιμήν του: ΕΣ-Ε-ΤΖΙ-ΕΪ-ΠΙ-ΟΟΥ…

What's Next