148 λεπτά δεν παίρνεις ανάσα: Η ταινία της χρονιάς θα κάνει το μυαλό σου συντρίμμια (Vid)

Σπανίως το κλισέ «αυτή η ταινία δεν μπορεί να χωρέσει σε κανένα είδος» βρίσκει καλύτερη εφαρμογή...
148 λεπτά δεν παίρνεις ανάσα: Η ταινία της χρονιάς θα κάνει το μυαλό σου συντρίμμια (Vid)

Ένας φτωχός και συνασταλμένος πιτσιρικάς. Από οικογένεια διαλυμένη και αδιάφορη για αυτόν και τη ζωή του. Κάνει δουλειές της πλάκας από εδώ και από εκεί για να βγάλει οικονομικά τον μήνα.

Ξαφνικά, μια πανέμορφη κοπέλα μπαίνει στη ζωή του. Φτωχή και η ίδια αλλά με ξεκάθαρα μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, προφανέστατη απόρροια του γεγονότος ότι οι άντρες την γουστάρουν. Ο πρωταγωνιστής μας νιώθει να ανασταίνεται εξαιτίας της, η ανάτασή του είναι πρωτοφανής. Όμως ξαφνικά, όλα χαλάνε. Τόσο ξαφνικά όσο έφτιαξαν.

Στη ζωή της κοπέλας εμφανίζεται ένας άλλος άντρας. Μοιάζει να είναι το ακριβώς αντίθετο του πρωταγωνιστή. Εκείνος είναι πλούσιος, δεν ξέρει τι έχει. Είναι ένας υπερόπτης γιάπης, υπερβολικά σίγουρος για τον εαυτό του, εξώφθαλμα γοητευτικός στα δικά της μάτια. Ανάμεσα στον πρωταγωνιστή και αυτό τον ενοχλητικό τύπο υπάρχουν άπειρες διαχωριστικές γραμμές: οικονομικές (πρώτα και κύρια αυτές…), ψυχολογικές, κοσμοθεωρητικές. Και φυσικά, υπάρχει και μια γυναίκα: αυτή είναι η βασική διαχωριστική γραμμή ανάμεσά τους. Μια γυναίκα που μόνο ο ένας μπορεί να έχει. Και ο αγώνας μοιάζει υπερβολικά άνισος για τον πρωταγωνιστή μας.

148 λεπτά δεν παίρνεις ανάσα: Η ταινία της χρονιάς θα κάνει το μυαλό σου συντρίμμια (Vid)

Μοιάζει με ρομαντικό/ερωτικό δράμα στο επίκεντρο του οποίου βρίσκεται ένα τυπικό ερωτικό τρίγωνο. Πράγματι, από μια μίνι περιγραφή της υπόθεσης κάτι τέτοιο προκύπτει ως συμπέρασμα. Όμως το «Burning», η ταινία από την Νότιο Κορέα που έκανε πρόσφατα πρεμιέρα στα ελληνικά σινεμά, είναι κάτι πολύ παραπάνω από αυτό. Για την ακρίβεια είναι κάτι τόσο πολυδιάστατο που μοιάζει χαμένος χρόνος ακόμα και το να προσπαθήσεις να το κατατάξεις σε κάποιο συγκεκριμένο είδος σινεμά.

Ναι, το «Burning» ξεκινάει με ένα ύφος που προσομοιάζει σε ερωτικό δράμα, σιγά-σιγά αποκτά ένα χαρακτήρα θρίλερ, συνεχίζει με νουάρ ύφος και ταυτόχρονα, ποτέ δεν είναι τίποτα από αυτά.

Όσο περνάει η ώρα και η πλοκή εξελίσσεται, τα διφορούμενα στοιχεία της παύουν πια να είναι λεπτομέρειες και γίνονται δομικά κομμάτια των τεκταινόμενων. Ενώ τα πάντα σκοτεινιάζουν και από ένα ερωτικό δράμα αρχίζουμε να παρακολουθούμε κάτι πολύ πιο μυστήριο, κάτι που φλερτάρει με το να αποκληθεί ακόμα και αλλόκοτο, ενώ αρχίζει να γίνεται απόλυτα κατανοητός ο τίτλος της ταινίας, τόσο λιγότερο μπαίνει στον κόπο το σενάριο να εξηγεί πράγματα.

Εμείς απλά βλέπουμε μια ιστορία από την σκοπιά του πρωταγωνιστή. Και με δεδομένο πως ο πρωταγωνιστής είναι αρκετά μοναχικός και δεν μιλάει σε καποιον ώστε να αναλύει φωναχτά τα ζητήματα, καταλήγουμε όχι απλά να έχουμε τις ίδιες απορίες με αυτόν αλλά και ταυτόχρονα, να απορούμε για το τι σκέφτεται και ο ίδιος μπροστά σε όλα αυτά που βιώνει.

Εν τέλει, το «Burning» είναι μια ιστορία που δεν μπορείς ποτέ να αφηγηθείς με βεβαιότητα από την αρχή της ως το τέλος της. Μπορείς μόνο να αναφέρεις τα προσωπικά σου συμπεράσματα από αυτή, τη δική σου εκδοχή για την εξέλιξή της.

What's Next