Επειδή με το 2020 δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει κι ο κίνδυνος μέχρι να βγει η χρονιά να έχει καταστραφεί το σύμπαν είναι υπαρκτός κάνε κάτι σωστό, τώρα που προλαβαίνεις.

Δες αυτές τις 5 ταινίες. Όχι, δεν είναι καινούριες, αλλά είναι η ιδανική επιλογή για καλοκαιρινά βράδια. Γιατί μεταξύ μας κάτι μας λέει ότι δεν τις έχεις δει ακόμα. Ποιες είναι;

Ready Player One

Ο Στίβεν Σπίλμπεργκ είχε καιρό να μας προσφέρει μια πολύ καλή ταινία. Το Ready Player One είναι μια τέτοια και μάλιστα στο στοιχείο που κατέχει καλύτερα από τους περισσότερους. Πολύ έξυπνη ταινία, με σωστή ταχύτητα στη δράση της, με έναν villain, τον Μπεν Μέντελσον, ιδανικό, με σημαντικά μηνύματα.

Annihilation

Πολλοί χαρακτήρισαν το φιλμ του Άλεξ Γκάρλαντ τρομερό. Ακόμα περισσότεροι μίλησαν για οσκαρική ερμηνεία της Νάταλι Πόρτμαν.

Αυτές οι θέσεις δεν απέχουν πολύ από την πραγματικότητα. Το Annihilation είναι ένα από τα 4-5 καλύτερα sci-fi της δεκαετίας που διανύουμε και πιθανότατα το καλύτερο sci-fi horror.

Καθώς τελειώνει όμως σου δίνει την αίσθηση ότι υπάρχει κάτι μικρό που του λείπει. Κάτι που θα μπορούσε να το εκτοξεύσει πέραν των φυσιολογικών ορίων. Αυτά πάντως τα άγγιξε και τα ψιλοέγδαρε.

First Man

Από τις βιογραφίες που ξέφυγαν του άγραφου κανόνα. Ότι δηλαδή οι βιογραφίες έχουν μια σπουδαία ερμηνεία και τίποτα περισσότερο. Το First Man δεν είναι η ερμηνεία του Ράιαν Γκόσλινγκ ως Νιλ Άρμοστρονγκ μόνο.

Σίγουρα αυτό θα προσέξεις πρώτα απ΄όλα. Αλλά όταν το μάτι κινηθεί και περιμετρικά του Ράιαν, θα βρει κάμποσα καλά χαρακτηριστικά να εστιάσει.

Είτε μιλάμε για την σκηνοθετική οπτική του Ντέιμιαν Σαζέλ και την κίνηση της κάμερας είτε για καθαρά αφηγηματικά εργαλεία.

The Ballad of Buster Scruggs

Πώς έλεγε η διαφήμιση για το παριζάκι που το βλέπεις και είναι καλό; Ε, κάπως έτσι είναι τα πράγματα και για τους αδερφούς Κοέν.

Το λιγότερο που μπορούν να κάνουν είναι το καλό. Το Ballad of Buster Scruggs δεν είναι σίγουρα το λιγότερο, αλλά όχι και το περισσότερο. Είναι στο μέσον του εύρους τους. Και το μέσο κατατάσσει την ταινία λίγο έξω από τη δεκάδα των καλύτερων των τελευταίων χρόνων.

Creed 2

Αναβίωση των δεσμών μας με το παρελθόν, πλήρωση των ανολοκλήρωτων κύκλων της ζωής, πληθώρα συναισθημάτων. Με τον Σταλόνε και το συγκεκριμένο franchise δεν θα είμαστε ποτέ αντικειμενικοί. Αν και στο δεύτερο Creed η αντικειμενικότητα με την υποκειμενικότητα σχεδόν ταυτίζονται.

Ο τρόπος που χαράσσει το τέλος της πορείας του ο Ρόκι είναι τόσο έντονα όμορφος που νιώθεις όλα όσα θα ήθελε ο Sly να νιώσεις.